Philip Aswind van der Zee
Verteltheater Donderelf
Noordse mythologie, Vikingen, Keltische verhalen, Koning Arthur, Indianenverhalen, natuurvolken, sprookjes, werken met muziek, Scrooge, winterverhalen, kinderen, middeleeuwen, onderwijs, werken met poppen, poppentheater, harp, Vlaamse doedelzak, mondharpen
Zuid-Holland
Philip Aswind van der Zee

Over mij

Philip is begonnen met verhalen vertellen in de sfeervolle prehistorische en middeleeuwse huizen van Archeon ( archeologisch themapark). Theresia is hem al snel gaan vergezellen met haar Keltische harp, harpspel en liedjes. Samen spelen ze ook een aantal poppentheater voorstellingen, waarbij vertellen telkens een rol speelt. En daarnaast speelt Philip de Vlaamse doedelzak waarbij Theresia zeer zwingend de trommel slaat. De verhalen die Donderelf ( Philip n Theresia samen) komen altijd direct uit het hart en hebben meestal diepe gronden terwijl ze vaak luchtig en met veel humor worden verteld. Donderelf is een meester in het vertellen en geboeid laten luisteren door kinderen. In de zomer is Donderelf vaak enige tijd te vinden op Vikingfestivals in Noorwegen. Philip's zoektocht is begonnen bij de Noordamerikaanse Indianen en in de zomer wordt er ook regelmatig naar Amerika gereisd. Toch is Donderelf vooral sterk in de verhalen van ons eigen continent. Op de website www.donderelf.nl is meer informatie te vinden en anders wel op Philip's blog: http://zweethut.blogspot.nl Ook is Philip van der Zee/ Donderelf te vinden op Facebook. 

Contact

Philip Aswind van der Zee
Man
De heer
P.A.
Philip Aswind
van der Zee
...
0619740990
0858769944
0032484784551
Lekdijk 419A
2957VC
Nw. Lekkerland
Nederland

Blog

Meiboom

zaterdag 15 februari 2014 09:00

Ken je dat gevoel dat je iemand zo lief vindt dat je altijd bij hem of haar wilt zijn?En hoe mooi het is als hij of zij datzelfde gevoel ook heeft.Hoe mooi zou het zijn als we dat gevoel altijd zouden hebben en met alles en iedereen.Dat we wanneer we iemand ontmoeten als ware geliefde, deze dan omhelzen en werkelijk versmelten, één worden...Dat kan! Het is gebeurt en het gebeurt iedere dag.En omdat te vieren en omdat te herinneren dansen we rond de Meiboom.Lang geleden leefden wij mensen veel meer in harmonie met de natuur dan vandaag de dag. Maar net als vandaag zijn er door de tijden heen altijd problemen geweest.Sommige mensen noemen het uitdagingen. Er bestaan geen problemen, alleen uitdagingen.Er zijn ook altijd mensen geweest met net een beetje meer wijsheid dan anderen. Dat zijn mensen die in hun hele leven nooit problemen hebben gehad. Mooi hè zou dat zijn een leven zonder problemen. Maar vergeet niet: deze mensen hebben wel in hun leven voor de grootste uitdagingen gestaan en deze zelfs vaak overwonnen en als dat niet ging of zelfs mogelijk was de situatie simpelweg geaccepteerd.Nu waren er heel lang geleden, toen wij mensen nog in hutten woonden , niet in huizen, toen er nog geen winkels waren, maar al het eten kwam uit het bos, een jongen en een meisje die van kinds af aan heel veel van elkaar hielden en zoveel licht en liefde uitstraalde dat iedereen dol op hen was. Maar niet iedereen was alleen dol op hen. De mensen waren ook wel jaloers. Het meisje heette Mei omdat ze zo vrolijk, levendig en zonnig als de maand mei was. De jongen heette Boom omdat hij zo stevig was en voor velen een rots in de branding. Zodra zij oud genoeg waren trouwden zij. En het huwelijksfeest duurde wel een week. De hele week werd er gezongen, gelachen, er werd muziek gemaakt en er werd gedanst. Werkelijk Mei en Boom waren de beste en mooiste dansers. Het was betoverend om hen te zien dansen. En als zij dansten dan danste de wind, de bomen, de bladeren, de vogels en vaak ook andere dieren met hen mee.Mei en Boom gingen wonen in het bos en bouwden een mooi huis op palen. Er stond een ladder tegen aan om naar boven en binnen te komen. Vaak kwamen de mensen met hun problemen langs bij Mei en bij Boom. Zij konden de mensen laten zien waar de uitdaging lag. En hoe ze hun problemen te boven konden komen. Vaak was het Boom die de mannen raad gaf en Mei de vrouwen.Lange tijd ging dit goed. Maar steeds meer mensen kwamen er naar de twee geliefden en steeds vaker wilden mensen hun uitdagingen niet onder ogen zien. Ze zeiden dat het onrecht was en steeds vaker werden mensen boos en afgunstig tegenover Mei en Boom. Er werd geroddeld onder de mensen en ze beschuldigden Mei en Boom van hekserij en duivelskunsten. Het werd gewoon ondraaglijk. Mei en Boom zijn weg getrokken steeds dieper de bossen in, steeds verder van de mensen weg. En de mensen vergaten steeds meer hun innige band met de bomen, de bossen, de natuur en Moeder Aarde. De mensen gingen in steden wonen en steeds verder ontwikkelden zij zich. Mei en Boom woonden nog steeds samen en volledig in geluk en hun liefde was zo groot en zo puur dat ze altijd jong bleven en de eeuwen overleefden. Steeds meer mensen raakten eenzaam. Steeds meer mensen werden ziek. Steeds meer mensen begonnen zich te herinneren in hun dromen dat het ooit anders was. Dat er ooit een gelukkige tijd van vrijheid en liefde geweest was. En eigenlijk dat die tijd niet ver weg was... wat zeg ik ?! Dat die tijd niet ver weg is! Het is binnen handbereik. En veel mensen, jongens en meisjes, mannen en vrouwen, droomden allen dezelfde droom. Ze droomden van de wijsheid en de liefde die verborgen ligt in de bossen. En steeds meer mensen trokken de bossen in op zoek naar zichzelf. Op zoek naar de wijsheid om de uitdagingen weer aan te kunnen, de uitdagingen die zij voor zich zagen.Soms kwamen zij bijeen in grote cirkels en gaven elkaar de hand. Vaak werd er gezongen. Vaak werd er gedanst. Steeds vaker danste men rond bomen. Dat voelde goed voor iedereen.En op een dag gebeurde er iets wonderlijks. Mei en Boom zagen de mensen dansen en hoorde hen zingen. Hun harten maakten een sprongetje. Zo blij waren zij. Ze kwamen uit het bos te voorschijn. En de mensen die in een cirkel dansten rond een jonge Lindeboom,toen ze Mei en Boom zagen en het licht dat zij uitstraalden lieten ze elkaars handen los.Zonder wat te zeggen liep het bijzondere echtpaar op de boom toe. En de cirkel opende zich voor hen. Bij de boom bleven ze staan. Ze omarmden de boom met hun liefde en het was net of de lindeboom even schudde, sidderde van plezier. Nu begonnen Mei en Boom te spreken het was alsof ze uit een stem spraken. Allebei zeiden ze precies hetzelfde op precies het zelfde moment. Het was betoverend om naar hen te luisteren. De liefde die daar rond ging was groot. Mei en Boom vertelde over de geschiednis en over de liefde van de bomen en het bos en over de wijsheid. Hoe lang zij hebben verteld kon niemand zich herinneren. Het leek maar kort maar toch was er enorm veel verteld. Genoeg om een mensenleven op te teren. Het allerlaatste wat dat o zo bijzonder echtpaar de mensen leerden was een dans met linten rond de boom. Een dans die helpt te herinneren dat we elkaar nodig hebben. Dat we allemaal samen zijn. Dat we een harmonie zijn met elkaar met de bomen, het bos, de natuur en Moeder Aarde. Daarna omhelsden zij een ieder in die cirkel, daarna elkaar en toen de lindeboom.Het was iets heel bijzonders wat er toen gebeurde. Iedereen in de cirkel zag het. De lichamen van Mei en Boom werden transparant en vloeiden toen samen, samen met elkaar en samen met de boom. Dit was de eerste Meiboom die de mensen met zich mee brachten naar het dorpsplein. Daar werd hij in de grond geplant. De linten werden er in opgehangen. En ieder jaar werd er gedanst. En ieder jaar wordt er gedanst.Want we zijn de liefde van Mei en Boom niet vergeten.Philip Aswind van der Zee, 15 februari 2014, Geldermalsen

De zingende viool, een zigeunerverhaal

maandag 23 december 2013 10:32

De zingende vioolSjarkan was een jongen die door de stadsmensen Zigeuner werd genoemd. Zelf wist hij dat hij ‘Roma’ was en daar was hij zo trots op dat hij het zelfs niet erg vond om Zigeuner genoemd te worden dat eigenlijk ‘reizende dief’ betekent. Sjarkan speelde dagelijks op zijn oude viool als hij met zijn schapen in de bergen was. Op een dag zat hij boven op een hoge berg te spelen op zijn viool vlak naast een enorme afgrond van waaruit een machtige boom, een jeneverbes groeide. Terwijl hij speelde, speelde de wind door de takken van de boom. De wind was onrustig. Het haar van Sjarkan werd door de wind door de war geblazen. Het waaide zo dat de jongen niet langer kon spelen. Hij legde zijn viool en strijkstok behoedzaam neer. Maar ook zijn schapen gedroegen zich vreemd. De wind blies rond de schapen heen. De schapen blaten en liepen maar onrustig heen en weer zonder te grazen. Eindelijk ging de wind liggen. En de schapen gingen rustig grazen. Sjarkan legde zich neer in het gras en al gauw dommelde hij in. En in zijn dromen zag hij de wind op een prachtige zigeunermelodie om zich heen dansen en uit de muziek kwam ineens een heel mooi meisje te voorschijn. Haar haren danste in de wind en ze zong een lied zo droevig dat Sjarkan huilend wakker werd. Een paar schapen stonden hem troostend aan te kijken vlak naast zijn viool. Maar o wee, zijn strijkstok was gebroken. Een schaap was er mogelijk boven op gaan staan. Toch was Sjarkan hier niet heel verdrietig over. De droom had hem op een vreemde manier betoverd. Hij voelde zich heel licht en het was net alsof de jeneverbesboom zich naar hem toeboog en zei: ‘Neem een van mijn takken en maak daarvan een nieuwe strijkstok’.De zigeunerjongen had als herder alle tijd en besloot dat er niets anders op zat dan een nieuwe strijkstok te maken en ging aan het werk. Dagelijks kwam hij terug op die bijzondere plek daar hoog op de berg en werkte aan de nieuwe strijkstok. Telkens als hij daar een dutje deed verscheen weer dat vreemde meisje in zijn dromen. Ze vertelde dat ze Rosa heette en steeds zong ze haar prachtige maar droevige lied. Haar stem trof Sjarkan tot in het diepst van zijn ziel.Na enige tijd was de strijkstok klaar. Maar toen Sjarkan voor de eerste keer de strijkstok op de snaren legde was alles anders dan voorheen. De plek daarboven op de berg, de jeneverbes, de dromen hadden hem veranderd. Het was alsof Rosa daar naast hem stond en telkens als hij wilde gaan spelen voelde hij haar adem in zijn nek. Een diep verdriet maakte zich meester van hem en heel langzaam trok hij de strijkstok over de snaren van zijn viool en als vanzelf begon de melodie die hij steeds gehoord had te klinken. Het lied dat het meisje steeds gezongen had klonk nu door het snarenspel en al de bergen, de boom en de wolken, alles zong mee. Heel de natuur werd de klankkast van dit droevige lied. De wind droeg de klanken met zich mee. En op een dag was Sjarkan met zijn schapen in de vallei waar tevens de schuur van de schapen stond. En normaal speelde hij de melodie die hij nu ‘het lied van Rosa’ noemde alleen op die bijzondere plek daar hoog in de bergen. Maar op de een of andere manier voelde hij aandrang het lied te spelen. Het was al wat later in de middag, de schapen lagen rustig in het gras. Het zonnetje zakte wat aan de hemel en Sjarkan ging op een bankje zitten in de schaduw van een appelboom langs een landweggetje en begon te spelen. Juist op dat moment zag hij in de verte een koets komen aanrijden. Sjarkan speelde verder. Het was weer net alsof Rosa vlak achter hem stond. De koets kwam dichterbij. Maar op een meter of twintig afstand stopte het rijtuig. De deurtjes gingen open en een oudere heer met een hoge hoed op, deftig gekleed en met een wandelstok in zijn hand kwam langzaam op de jongen toegelopen. Sjarkan speelde verder. Hij voelde hij moest spelen. de melodie was zo mooi, zo intens en tevens zo verdrietig. De oude man verborg zijn gezicht wat achter een zakdoek en ging zitten naast de jongen op het bankje. De wind begon te ruizen door de appelboom en het was alsof Rosa danste in de wind. Het was werkelijk alsof haar stem klonk door de viool. Ze zong een lied in zigeunertaal. Eindelijk kon Sjarkan de woorden horen, eindelijk kon hij haar boodschap verstaan. Nu werd alles duidelijk. Rosa zong over haar even als Zigeunerin, over de vrijheid, de natuur, de bergen, de bomen en over het allermooiste over de liefde. Hoe ze verliefd was geworden op een baron, alles voor hem achter had gelaten en met hem trouwde. Hoe ze vervreemd raakte van zichzelf en van het leven buiten in de bossen en de bergen. En hoe ze op een dag hoog in de bergen zichzelf weer wilde vinden maar was uitgegleden en in het ravijn gestort. Haar ziel kon niet weg. Ze moest het haar grote lief vertellen. Ze moest hem vertellen hoeveel ze van hem hield. Het was nooit haar bedoeling  geweest weg te gaan van hem. Maar het leven soms wreed, het leven kan zo maar voorbij zijn. Nog enkele lange tonen klonken en werden toen meegenomen door de wind. Daarna was het stil.En lang zaten ze daar stil op het bankje, de zigeunerjongen met zijn viool en de oude baron. Niets werd er gezegd. De muziek had alles verteld.Philip ‘Aswind’ van der Zee. 23 dec. 2013, Nieuw Lekkerland.

De laatste der Kwaddie Wallies

maandag 02 december 2013 21:51

De laatste der Kwaddie WalliesDe stam der Kwaddie Wallies had het opmerkelijke gebruik het opperhoofd Kwaddie Wallie te noemen.Wat misschien niet direct heel vreemd klinkt omdat het nu eenmaal de stam der Kwaddie Wallies was.Maar toch, het was namelijk zo dat de laatst levende Kwaddie Wallie: Kwaddie Wallie heette. Maar zijn vader werd dan Kwaddie Wallie Wallie genoemd. En diens vader oftewel de grootvader van Kwaddie Wallie werd Kwaddie Wallie Wallie Wallie genoemd. Dit terwijl toen zij zelf de laatst levende Kwaddie Wallie waren gewoon Kwaddie Wallie heette.De geschiedenis van de Kwaddie Wallies ging heel ver terug. Helemaal terug, ja je raadt het vast al naar de eerste Kwaddie Wallie wiens naam steeds langer werd.Bij de rituelen van de Kwaddie Wallies werden altijd alle voorouders aangeroepen terug gaand tot de allereerste Kwaddie Wallie welke in hun beleving dan ook god zelf was. Het bidden tot hun god nam dan ook steeds meer tijd in beslag. De eerste Kwaddie Wallie ooit had het nog relatief gemakkelijk. De laatste Kwaddie Wallie is overigens aan honger gestorven daar hij wenste te bidden voor het eten tot hun eigen tribale voorouder god. Stervend voegde de laatste Kwaddie Wallie zich in de lijn van de roemruchte Kwaddie Wallies met zijn laatste woorden: Kwaddie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie.Kwaddie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie Wallie ontving hem met open armen. Nu leven alle Kwaddie Wallies gelukkig samen in hun paradijs.  Het is er wel heel melig.

Niet om te lachen

dinsdag 05 november 2013 11:32

Het is helemaal niet leuk en zeker niet om te lachen.Het is in en in triest, droeviger dan droef.Waarom lachen jullie eigenljk?Heb je daar ooit over nagedacht?Kijk: Hippie ha, ha, lachen zeg, wat een grappig manneke, kan niet helemaal meekomen, kunnen we wel om lachen, lachen zeg haha.Je lacht je te barsten.Kijk: ik vind het niet leuk en praat gewoon over serieuze dingen zoals veel van mijn collega’s politici.Oh, ja? politici? Ja nu wordt het ineens serieus kunnen jullie niet meer lachen he? Politici... dan denk je gelijk aan je portemonnee, ja dat is serieus niet om te lachen. Ineens ben ik een bedreiging.Kijk als ik nou een stand-up comedian was dan konden jullie lachen. Maar de grap is dat ben ik niet.Kijk een heleboel dingen staan op zijn kop in dit land en niet alleen in dit land: in de hele wereld.Neem nou bijvoorbeeld prinsjesdag, alleen de naam al doet je gaan van : Alaaf!... prinsjesdag...Alaaf! Zo zou het moeten zijn: stel je voor: heel Nederland zit voor de televisie, 1 kanaal Nederland 1, de rest is toch verkwisting en weg bezuinigd. En de nieuwslezer zegt: Vandaag is het prinsjesdag! Alaaf gaat dan gelijk iedereen in het hele land. Zo zou het moeten zijn. Maar als je dan de groet een klein tikkeltje verandert dan is het ineens niet grappig meer. ineens is het politiek: nieuws lezer: vandaag is het prinsjesdag, Alaaf( ( Hitlergroet) Niet grappig... politiek. dat is niet grappig.Ja ik zal het jullie even uitleggen waar je nu eigenlijk om moet lachen en waarom niet. Ik ben bloedserieus. Ja bloed, weer zoiets waar je niet om kan lachen. Goed waar was ik gebleven: alles staat op zijn kop in dit land. Prinsjesdag bijvoorbeeld en dan aan het eind van het jaar, het echte eind en dan eigenlijk ook weer het begin dan hebben we de oudejaarsconference. Dan zie je zo’n bloedserieuze man de waarheid vertellen en iedereen ligt in een deuk. Ja, ik snap dat niet. Maar dat komt natuurlijk door mijn politieke achtergrond.Weet je wie er echt grappig is, die is echt lachen: Mark Rutte.Een tijdje geleden was hij nog geen stand-up-comedian en tevens winnaar van het camaretten festival. Een dag voor de verkiezingen zegt ie: Iedereen die mij kiest krijgt 100euro. Kijk dat vond ik nou humor, daar kon je om lachen. Maar niemand begreep dat. Ja ik snap dat ook niet waarom ze hem nou de grootste clown van het land moesten maken. Maar ik kon er wel om lachen. Maar weet je wat het nou eigenlijk allemaal dus helemaal totaal niet grappig maakt; dat is: dat het waar is wat ik zeg. Ja als het waar is kunnen we lachen... lachen is veilig , je moet je daarvoor op je gemak voelen en ja bij een hippie, lang haar baardje, jointje, relaxed, gaat geen gevaar van uit. daar voelen we ons bij op ons gemak. Niet bij zo’n clown strak in het pak die alleen maar staat te clownen te liegen dat ie barst met een strak gezicht. Kijk daar zouden we dus om moeten lachen. Weet je wie ik nou een goed politicus vind: Theo Maassen. Ik zit naar die man te luisteren en die gaat te keer met grote gebaren en gezichts expressie : prachtig. En ik luister naar hem en tjonge het is zo triest allemaal wat ie verteld. Het is allemaal waar. En iedereen weet dat het waar is en wat doen we als we de waarheid horen: dan gaan we lachen. Zo werkt het heel simpel. Dan zien we zo’n grappemaker strak in het pak grijs grauw gezicht laat duidelijk niet het achterste van zijn tong zien, liegt dat ie barst. En dat noemen we nou een volksvertegenwoordiger. Kijk als ik van mars zou komen... zou kunnen.... ik zie er anders uit... goed.. ik kom van mars ... ik stap uit mijn Odil , onbekend ding in de lucht is Belgisch, das gemakkelijker voor onze Belgische collega’s dan snappen die ook dat het om een UFO gaat. Als politicus moet ik dar rekening mee houden. Ok, daar sta ik dan als marsbewoner, lang haar ,baardje, jointje net uit mijn odil gestapt, geen odol dat is weer wat anders... Nee ik sta daar gewoon als relaxte hippie martiaan, lang haar, baardje, jointje...  komt er een ‘volksvertegenwoordiger’ naar me toe... Die man begint vreselijk uit zijn nek te lullen. Ok als domme hippie/ marsbewoner hoor ik het allemaal aan en geloof hem helemaal natuurlijk.. ik luister en luister en mijn hoofd wordt groter en groter, eigenschap van Marsianen met een eigen Odil. Ondertussen heb ik een hoofd als een pompoen... ik moet naar het gemeentehuis.. bla bla, foto’s laten maken bla bla, inschrijven bij de KvK , ik ben zelfstandige ondernemer met een eigen Odil... inschrijven hier bla bla.. verblijfsvergunning ... bla bla.. asielzoekerscentrum  bla blaSaai man... liefst wil ik gelijk weer terug dat begrijp je wel. jointje Odil instappen ... lekker uitspacen... maar nee ik ben hier met een missie net als iedere andere Hippie/ stand-up-comedian/ politicus.  He bah, Hippie ... stand up comedian klinkt nog leuk vrolijk en melodieus en dan komt ineens dat woord politicus... Ja dat is wat ik ben volgens die ‘volksvertegenwoordiger’ toen die dat zei kwam er ineens zo’n grijze verstikkende wolk om mij heen... heel mijn hoofd begon als een gek te krimpen, ja dat gebeurt dan ook ineens weer bij ons Marsianen zodra we te maken krijgen met een geestvernauwing... Pfoe man ben echt toe aan een joint... Dus nog even de hand geschut met die volksvertegenwoordiger en dacht tjonge nou ga ik toch eerst effe ergens een sticky roken... Dus daarom was ik naar Nederland gekomen want hier is het vrij... Zoek me rot... maar het enige wat ik tegenkom zijn coffeeshops... en dat is nou precies waar ik niet naar op zoek ben... die grijze muis.. die volksvertegenwoordiger stond ook al stijf van die bagger! Ja dat is weer niet grappig he! dat komt weer te dichtbij, koffie bagger noemen...nou nou nou nou, koffie bagger noemen moet dat nou... Ja , stelletje verslaafden...Nou ja goed waar was ik gebleven... weet ik ook niet meer... zwaar verdwaald in Amsterdam ergens , Odil geparkeerd, hoofdprijs, wielklem pastte niet Odil weggesleept, maakt niet uit... Ik loop daar rond ondertussen echt helemaal de weg kwijt, kom ik een hippie tegen... aardige gast ... vraagt gelijk... zoek je iets?  Hasj coke heroine... Kijk als Marsbewoner voel je dan gelijk een connectie met zo iemand, snap je dat... kijk we zijn natuurlijk veel telepatischer dan hier op aarde. Veel dommer natuurlijk... iedereen buiten ons straatje is dom, dommer domst en martianen en zeker, met lang haar, baardje, jointje ... die moeten wel helemaal dom zijn...Maar goed sta ik daar met die dude te chillen...ja man zeg ik , in plat martiaans... Das helemaal kicken man... beetje uit de tijd ... plat Martiaans... groofy... Dus wij naar een coffieshop ... ik heb geen geld natuurlijk maar mijn nieuwe vriend die wil mijn helm wel verruilen... tof man ... het was een goedkoop ding ... helemaal van goud ... goedkoopste metaal op mars... dus hij  trakteert me op een koffie, niet te zuipen en een jointje... ik kom weer een beetje tot mezelf... helemaal hartstikke gezellig daar binnen,  begin met iedereen te praten daar. ik snap er helemaal niks van... het lijken wel martianen, vet cool man... echt leuk die mensen.Maar na een paar uurtjes besluit ik toch maar weer verder te gaan. Dus ik ga de straat op, loop lekker rond en ik denk een beetje. Ben daar niet erg goed in als Martiaan. Maar ik denk zo van ... eh ... mijn eerste ontmoeting vandaag met de volksvertegenwoordiger... Kijk die man vertegenwoordigd het volk. ... man wat heb ik gedaan... ik ben vast in een een of andere tijdscapsule gestapt ... waardoor ik heel mijn feel ben kwijt geraakt... ik zit in een andere tijd... Na dat ik die vertegenwoordiger gesproken heb ben ik op zoek gegaan naar het volk dat hij vertegenwoordigde... nou die waren dus nergens te vinden.... ik weet niet wat die man wel vertegenwoordigde ... maar als Marsiaan begrijp ik wel  ook al ben ik zo dom als een martiaan  dat die man me alleen maar een hoop ellende heeft aangepraat. Dus ik denk nog eens goed na over de woorden die hij heeft gebruikt en wie hij was... ah ik snap het... die man was gewoon een beroepsleugenaar... hij praatte alleen maar in tegen-woorden. Dat betekent het natuurlijk . Alles wat ie zei was gewoon omgekeerde waarheid.  een Ver -tegen- woordiger noemen ze dat op aarde. Iemand die veel tegen- woorden gebruikt, een beroepsleugenaar.Goh toch nog een interessante planeet, ze hebben wel humor hier. Ik denk dat ik het hier wel uithou met een jointje op z’n tijd.En zo ben ik dus polticus geworden.En zo kan je hier op aarde eenprima leventje leiden. Je moet alleen goed vergrijpen dat een hoop dingen omgekeerd zijn hier. Politici die zijn serieus, mag je niet om lachen, ook al is het pure kolder dat ze verkopen.En cabaretiers die de waarheid vertellen daar kan je dus om lachen.Ja, ik niet dus... Maar dat zal zal wel mijn Marsiaanse achtergrond zijn.btw... ik blow al jaren niet meer... maar moet alleen een beetje vooroordeel bevestigend bezig zijn...22 september 2013, LierOver heid  , zij die over blijven

Inipi met Steve

maandag 04 november 2013 10:11

Beste mensen,Vrijdag is de inipi met Steve, 13.00uur iedereen aanwezig. Ik zal hem donderdag ophalen vanaf het vliegveld in Brussel.Hij zal dus niet laat aanwezig zijn vrijdag zoals de laatste keer.We hebben op dit moment met iedereen inbegrepen 19 aanmeldingen voor de hut.Ik heb liever geen aan- of afmeldingen op het laatste moment. De hut die er staat passen we mogelijk met zijn allen in maar het is krap.Ik wilde beginnen aan een nieuwe hut eergister en toen schoot het stevig in mijn rug.Toch heb ik nog het een en ander gedaan. Er liggen nu wilgentenen op de oude plek.Mogelijk kan ik donderdag nog wat voorwerk doen en als iemand kan komen helpen die dag, graag.Anders doen we het vrijdag. Voor de organisatie en onkosten vragen we 30,- p.p.Daarnaast willen jullie vragen om te doneren aan Steve en aan de zanger. ( voor enkelen zal 30,- al een hele bijdrage zijn en dan is dat ook zeker genoeg.)Als je echt het geld niet hebt neem dan contact met ons op.Neem iets te eten mee voor te delen na de hut. Breng een goeie prayer naar de hut. Samen maken we de ceremonies sterk. Van iedereen wordt verwacht de handen uit de mouwen te steken. Samen maken we de ceremonie en de ceremonie is begonnen op het moment dat je je opgegeven hebt. Dus afwassen en opruimen, helpen bouwen, stenen sjouwen, hout sjouwen/ kruien, eten koken, thee en koffie zetten hoort er allemaal bij. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het stuk dat we samen doen is.Het spijt me als ik soms wat chaotisch overkom. Het zijn zoveel mensen die ik graag wil te woord staan en goed wil opvangen en er is zoveel wat er in goede banen moet worden geleid.Daarom is het ook fijn als iedereen er tijdig is dan kunnen we alles even doorspreken.We zien er naar uit jullie te mogen ontvangen. Als je er niet bij kan/ wil zijn en toch een prayerrequest hebt dan weet je ons te vinden.tot bij de volgende ceremonie.Zon op je pad!

 

Powered by 1st-movers.com

Vertelagenda

Deze verteller heeft op dit moment geen evenementen in de Vertelagenda staan.