Monique Veelenturf-Stam
ROMO GO (verhalenmetmonique/ronaldtekent)
Monique vertelt op locatie. Bijvoorbeeld in musea of in historische panden. Voor jong en oud maakt zij van historische figuren hedendaagse herkenbare karakters.
Noord-Holland
Monique Veelenturf-Stam

Contact

Monique Veelenturf-Stam
Vrouw
Monique
Veelenturf-Stam
...
0615634489
Haarlem

Blog

Cadeau

zondag 15 april 2018 15:39

Met kerst had ik mijn lief “oester plukken” in Zeeland aan de Oosterschelde als cadeau gegeven. Aangezien we afhankelijk zijn van het seizoen van de oester zelf, vertrokken we vorige week richting het land van Blöf. In de auto kwam het nummer Zoutelande drie keer voorbij. Dat zegt iets over de duur van de autorit en dat ik te lui ben om een andere radiozender op te zoeken. Gewapend met een schroevendraaier, oestermes en werkhandschoenen stapten we naar de oesterbank. Mijn lief had er al snel schik in en opende de een na de andere schelp om de inhoud naar binnen te slurpen. In deze workshop had ik meer plezier dan de vorige die ik mijn lief had gegeven: worsten maken. Bij deze workshop stond ik onvoorbereid in een koelcel, in mijn steriele witte pak tussen de riekende karkassen van de varkens. Licht misselijk wentelde ik destijds de trap weer op om vervolgens vlees te gaan draaien met behulp van een rode gehaktmolen. Deze lichte zwoele bries aan de vloedlijn van de zee beviel mij veel beter. Diezelfde week had ik al eerder met de mogelijke inhoud van de oester kennisgemaakt, namelijk de parel. Tijdens een bevlogen lezing van Martijn Akkerman (o.a. van Kunst en Kitsch) leerde ik alles over blauwe diamanten en parels. In het Archeologisch museum te Haarlem is een juweel te bewonderen wat opgegraven is vanuit een beerput, een aantal jaar geleden. Dat brengt mij direct weer op een idee voor een nieuw uitstapje. Of toch maar niet… Het duurt nog wel even tot kerst.   Boven: foto aan de Oosterschelde Onder: foto van het juweel in het Archeologisch Museum te Haarlem

Rand

donderdag 29 maart 2018 07:12

Dit jaar mocht ik 3 optredens verzorgen tijdens Gluren Bij De Buren. In een voor mij onbekende woonkamer in de buurt werd ik hartelijk ontvangen door de vriendelijke gastvrouw. De hele middag liet ik mijn verhalen rond gaan. Van pottenbakker Cornelis, die verongelukte onder een biervat, tot Cornelia die na het geflirt met een vaandeldrager in het Dolhuys terecht kwam. Na die intense zondagmiddag kon ik op maandagochtend een gaap voor mijn leerlingen in de klas niet onderdrukken. Ik bood mijn verontschuldigingen aan en legde uit dat ik een beetje moe was. Een leerling benadrukte dat nog even: ” Ik zie dat aan je. Je hebt van die dingen onder je ogen.” Terwijl ze dat zei, maakte ze een golvende beweging onder beide randen. Ik schrok in eerste instantie. Wallen!? Hoe kon je dat nou zien? Mijn bril was toch de perfecte camouflage? Ik hoefde toch geen make up te gebruiken? Die week kwam in de teamkamer het gebruik van make up bij mannen ter sprake. Er werd geconcludeerd dat steeds meer mannen dat gebruiken. Met weemoed dacht ik direct terug aan al die idolen van mij in de jaren tachtig, die hun melancholie (lees: platenverkoop) onderstreepte met dikke randen oogpotlood. Gisteren bezocht ik het nieuwe stuk van het theatercollectief Urland genaamd UR. In een scene met enorme zware techno en basgeluiden “a la the eighties” rolt een van de acteurs over de grond te schreeuwen over allerlei negativiteit. Samen met zijn waarheidsgetrouwe outfit inclusief de bijbehorende zwarte randen onder de ogen. Mijn hele arsenaal aan jeugdidolen werd in een keer gerelativeerd. De tranen rolden over mijn wangen van het lachen. Gelukkig had ik geen mascara op want anders had ik echt zwart gezien.   Foto gemaakt tijdens GBDB Door: Odile Grim    

shaun

donderdag 22 februari 2018 10:49

” Shaun the sheep!” Na een intensieve les of toets gingen de voetjes van de vloer op het dansje van Shaun the sheep. Het gaf mij zelf ook de gelegenheid om de  heupen eens even lekker los te gooien. In een aantal weken werd het dansje, for the time being, onze lijfdans. Op weg naar het gymlokaal staan we altijd even stil in de hal. Wat overigens geen pretje is met een klas die zin heeft in gym, want die ruimte galmt bij elke ademhaling die je maakt. In de hal staat een kast met gevonden voorwerpen. Niets bijzonders: sokken, wanten en jassen en jurkjes aan hangertjes. Een soort compacte H&M. Totdat er op de kast een knuffel stond die bij ons de kreet: “Shaun the sheep” teweeg bracht. Wat een aantrekkelijk leuk schaapje! Twee keer in de week nodigde deze Shaun ons uit, met zijn vertederende blik, om een high five te geven. Niemand van ons begreep dat er niemand was die deze Shaun miste… Deze knuffel maakte in mij ook het schaap los. Op Valentijnsdag hadden alle groepen op 1 groep na ingestemd met ballonnen op de tafels voor de kinderen. De collega die niet meedeed begreep niet waarom we hier aan meewerkten. Ik kraamde eruit: “Ik ben gewoon een schaap. Ik volg dan de massa.”   Shaun look a like

aandacht

donderdag 18 januari 2018 11:07

” Ik dacht even dat u de kerstboom was die eerst in de klas stond. Uw jurk lijkt daar op. ” In de vakantie betrapte ik mijzelf erop dat winkelen nog best leuk kan zijn. Ik kom zelden nog in een centrum van een stad om eens even “lekker te gaan shoppen”. De uitverkoop in de kerstvakantie liet mij echter verleiden tot allerlei aankopen. In een dames boutique zag ik een alleraardigst jurkje hangen. De eerste keer dacht ik: hoeft niet zo nodig. Een paar dagen later ging ik het toch passen. Dat is wel een voordeel vergeleken met zo’n webshop. Je kunt het direct aan en eventueel weer terughangen zonder verdere vervoerskosten. Heel verstandig vroeg ik of de prijs op het kaartje klopte. Er ging nog eens 20% vanaf! Ondertussen werd ik door de verkoper allervriendelijkst naar een rek gesleept waar bijpassende tops hingen. Blij liep ik met mijn tasje met inhoud de winkel weer uit. Op mijn eerste werkdag na de vakantie trok ik het trots aan. Het is gemaakt van een makkelijk zittende stof met allerlei groene en aanverwante kleuren erop geprint van bloemen. Stiekem voelde ik me ook wel een voorbeeldige volwassen vrouw. Als tiener verafschuwde ik dit soort jurken: zo tuttig en verschrikkelijk wijs. Niets is daarvan waar. Na de opmerking over mijn nieuwe aanwinst, dat deze op een kerstboom lijkt, word ik telkens weer herinnerd aan de première van mijn verhalenwandeling: Geld Verlicht, Verlicht Geld. Op Tweede Kerstdag mocht ik een groep belangstellenden rondleiden door de stad met verhalen over Keetje Hodson en Pieter Teyler. We startten op de Grote Makt te Haarlem. De luisteraars hadden een magnifique uitzicht op de metershoge kerstboom op het plein. Zodra ik klaar was met de introductie en mij omdraaide om over de markt te lopen, keek ik mijn ogen uit. Wat een boom! Wat een schittering! De boom trekt direct de aandacht. Als leerkracht in de groep ben ik me niet elk moment ervan bewust dat ik vaak de aandacht trek. Zo’n klas wordt al snel een soort van grote woonkamer. Met mijn jurk wordt het een feestelijke kamer. Hoeveel dagen nog tot Kerst?

Brood en Spelen

donderdag 14 december 2017 09:10

Afgelopen weekend namen mijn lief en ik een filmpje op in de Grote Kerk van Haarlem. Ondanks dat ik bij reisprogramma’s complete filmstudio’s naar binnen gedragen zie worden in kerken, vroeg ik om toestemming om te mogen filmen. Geen probleem. We kregen het advies van de koster om een moment te kiezen wanneer het zonnig buiten was i.v.m. het licht in de kerk zelf. De agenda’s van onze welwillende acteurs en die van onszelf, gaven aan dat we tijd hadden op een druilerige donkere zaterdagmiddag. Met een bescheiden cameraatje traden we de kerk binnen. We hadden een uitstekend moment uitgekozen! Het was een drukte van belang. Het was het weekend van o.a. de kerstmarkt. De kerk had voor die zaterdag een blazersensemble, een koor en de slinger van Foucault op het programma staan. Wat een timing. Ons filmduo arriveerde. Van je familie moet je het wederom weer hebben. B. had zich extra goed gekleed en I. had extra golvende krullen laten maken door haar moeder. Zij liet even haar witte blouse zien. De glitters daarop, concludeerden we, zouden in het zwart-wit filmpje minder opvallen. Best een ongebruikelijk detail voor in de 18e eeuw:) Het filmpje willen we de sfeer van die tijd laten uitstralen. Mijn lief kwam opgetogen aanlopen. Door de adventszaterdag was ook het koor open van de kerk. Wat een buitenkansje. We namen direct plaats op de houten banken.     Ondanks het sombere weer buiten, schitterde de kerk in haar volle glorie. Na wat aanwijzigingen en direct goed uitgespeelde shots stond de scene op film. We hadden nog tijd voor de slinger van Foucault. Een prachtig stukje integratie van wetenschap en religie in de imponerende kerk. We liepen nog wat rond en mijn lief schoot nog wat beelden. Bij de broodbank, die ook voor de gelegenheid open was,  kocht ik nog een brood waarvan de opbrengst gaat naar goede doelen. Morgen is in de Grote Kerk de traditionele Bilderdijklezing. Ik kijk er enorm naar uit. Vorig jaar smachtte ik naar de lezing vanwege het thema van mijn Verhalenwandeling destijds: Schimmen in de Hout (met Bilderdijk als inspiratie). Het thema van mijn nieuwe wandeling is de Verlichting. Verlicht ik mijzelf nu met al die bezoeken aan de kerk? Dat vraag ik mij even af terwijl ik weer trek krijg in een stukje van dat overheerlijke brood. Zaterdag is de laatste gelegenheid om aan de Broodbankactie mee te doen. Toch maar weer…

 

Powered by 1st-movers.com

Vertelagenda

Deze verteller heeft op dit moment geen evenementen in de Vertelagenda staan.