Monique Veelenturf-Stam
ROMO GO (verhalenmetmonique/ronaldtekent)
Monique vertelt op locatie. Bijvoorbeeld in musea of in historische panden. Voor jong en oud maakt zij van historische figuren hedendaagse herkenbare karakters.
Noord-Holland
Monique Veelenturf-Stam

Contact

Monique Veelenturf-Stam
Vrouw
Monique
Veelenturf-Stam
...
0615634489
Haarlem

Blog

Schattig

zondag 21 oktober 2018 08:51

De spreker had het gezegd. Was het een slip of the tongue? Of was het een poging om in het gevlei te komen, van de groep waar hij voor sprak? Door P. was ik meegenomen naar een lezing. Ik bevond mij in het gezelschap van ondernemers die verbinding willen maken met de maatschappij. Zij hadden een gastspreker uitgenodigd. Hij kwam vertellen over zijn boek. Dit boek legt o.a. de werking van de hersens uit op negativiteit (heel kort gezegd). De spreker vertelde, op een gegeven moment, dat hij op gesprek ging voor zijn kind op de basisschool. Bijna ingeslikt meldde hij: “Schattige mensen, hoor…” Ging dit daadwerkelijk over leerkrachten? Wat maakt leerkrachten in zijn ogen schattig? Waarvoor schattig? In diezelfde week vroeg mijn stagiair om haar vertelling voor de klas te beoordelen. Als verhalenverteller doe ik dat graag. Zij had een verhaal verteld met allerlei dieren daarin. Aan het eind van het verhaal gaf zij de leerlingen de opdracht, om hun favoriete dier uit het verhaal te tekenen. Dat laatste wilde ze ook schriftelijk toegelicht krijgen op hetzelfde blad. Na afloop van de les gaf ik haar mee, dat bij het vertellen van een verhaal, het een kracht is om beelden op te roepen bij de luisteraar. Oftewel verbeeldingskracht. Hoe ziet het dier eruit? Welke kleuren? Heeft het een vacht? Wat eet het? Hoe ziet de leefomgeving eruit? Heeft het vijanden? Voordat ik naar huis ging, liep ik langs de tekeningen. Boven een getekende koala had een kind geschreven: omdat ie schattig is. Later las ik dat deze schattigheid (hoge aaibaarheidsfactor) ingezet werd in de 20ste eeuw, om de koala tegen uitsterven te beschermen. Het heeft geholpen. De aantallen nemen toe. Het komt wel goed met het tekort aan leerkrachten, bedoelde de spreker vast. … Foto in de balk: Hart voor dieren

Groen

maandag 24 september 2018 17:58

De yin yoga docente eindigde de sessie met:” Fijne zondag. Misschien moet je wel werken?” Wat fijn dat zij daar rekening mee hield. Direct borrelde er weer wat zenuwen op in mijn buik. Die middag zou ik een vertelling doen in het klassieke witte pand: paviljoen Welgelegen. Dit was ter gelegenheid van de open monumentendagen. Twee jaar terug na mijn verhalenwandeling, in de Haarlemmerhout, zei een luisteraar: “Het verhaal over Hortense zou ook zo mooi passen in het paviljoen zelf. Bijvoorbeeld tijdens de monumentendagen.” Dat idee kwam nu voor een tweede keer tot leven. Alles lag klaar: gouden schoenen, een parelketting en the masterpiece itself: een groene jurk. Laatst kwam tijdens een etentje met vriendinnen de kleur groen ter sprake. Lang geleden overleden dames door het gif in hun groene jurk, had vriendin M. gelezen. Deze jurk had daar gelukkig geen last van. Het was de tweede keer dat ik dit elegante kleedje droeg. Het sprak direct tot verbeelding. Een luisteraar vroeg vorig jaar zelfs: “Hortense, mag ik een avondje met je uit?” Wat een traktatie is het steeds weer om in de huid te kruipen van een personage. Zulke momenten voelen dan niet als werk. Als ik zou zijn bezweken door, wat ik voor onmogelijk acht, giftige kleurstoffen in mijn jurk, zou het dan een bedrijfsongeval zijn geweest? Het zou eerder ten goede komen aan Hortense, de vergeten koningin van Holland. Onzichtbaar moest zij zijn, ten opzichte van haar man, Lodewijk Napoleon. Die rol maakte haar fysiek en mentaal ziek. Geen familie en vrienden om haar emoties mee te delen. In mijn verhaal over haar laat ik een kant zien, dat zij ondanks alles, wel goed voor zichzelf zorgt: bijvoorbeeld door muziek te maken en te dansen. Zij zou zeker aan yoga hebben gedaan, als dat zou zijn aangeboden. Foto boven genomen door Titi (2018) Foto in het stuk door Sran Fotografie (2017) Something Extra Delft: de jurk en extra’s Leestip: Thera Coppens, Hortense de vergeten koningin van Holland

got

dinsdag 18 september 2018 16:25

De vraag luidde: “Waar denk je aan bij geschiedenis?” Of anders geformuleerd: “Wat hoort bij geschiedenis?” Met die opdracht gingen de kinderen aan de slag in groep 5. Heel benieuwd was ik naar hun voorkennis. Hadden de leerlingen een beeld bij dit vak? Waar dachten ze aan? Op elk papier verscheen, na onderling overleg in groepjes, van alles: oorlog, bloed, Romeinen, oude spullen, verhalen. En…juf… “Juf?”, vroeg ik aarzelend aan de leerling, die het trots had opgeschreven. Ik keek de leerling vragend aan. Ondertussen perste ik een aarzelende glimlach op mijn gezicht. Van alles ging door mijn hoofd: Was het zo erg? Ik zag er toch uitgerust uit na mijn vakantie? Moet ik make up overwegen? Nee, geen botox! De leerling legde mij overtuigd en vastberaden uit: “U hoort erbij. Zonder u leren we toch geen geschiedenis? U geeft het.” Mijn inmiddels ingehouden adem liet ik weer de vrije loop. Ja, natuurlijk. Ze had helemaal gelijk. Ik kon weer oprecht vriendelijk lachen. De andere volgeschreven bladen las ik opgelucht door, tijdens mijn verdere rondgang in het lokaal. Mijn humeur herstelde zich. Het viel me in ene op dat ik mij in goed gezelschap begaf. Twee groepjes hadden God opgeschreven. Met het vak geschiedenis komt het wel goed dit schooljaar, heb ik zo het vermoeden Laat ik me daarnaast vooral concentreren op spelling… Op het blad met de woordspin stond…got

IJdelbier

woensdag 05 september 2018 17:37

“Daar doen wij hier niet aan” Met een ingehouden lach ontving ik dit antwoord van de correcte kelner. Samen met vriendin A. was ik gestrand in Egmond aan Zee deze zomervakantie. We hadden een pittige duinwandeling achter de rug. In de voortdurende stevige wind. Ik was wel toe aan biertje. Ik bestelde het lokale Adelbertusbier. In deze strandtent deden ze daar dus niet aan. Zij noemden zich wel de beste Horeca gelegenheid aan de Noord Hollandse kust. Zij waren daartoe verkozen in…2017. Was het biertje uit de mode? Dit jaar heb ik nog kunnen vertellen over Sint Adelbertus. Dit was ter gelegenheid van een kamp in de buurt van Egmond. In Egmond Binnen kun je persoonlijk het Adelbertuswater naar boven pompen. Ter voorbereiding op het verhaal heb ik de put bezocht, waar het heilige vocht naar boven borrelt. Het is een eeuwenoude legende. In een visioen had een non gezien dat predikant Adelbertus begraven moest worden. Op die plek ontstond spontaan een geneeskrachtige bron. Met het heilige water zouden je oogklachten verdwijnen. Uiteraard heb ik een slok genomen van dit water. Smaakte lekker aards. Ik merkte weinig vooruitgang in mijn zicht. Tot vandaag. Ik zag in Marqt een schap met…Adelbertusbier. Ik trad naderbij en zag het bekende etiket van dit heerlijke biertje, wat zo goed had kunnen smaken na de uitputtende wandeling. Helemaal te 2018.

KWAB

woensdag 29 augustus 2018 18:34

Met Barbapapa ben ik opgegroeid. Nooit geweten dat die flexibiliteit zich ook in bekers manifesteerde. Ik was klaar voor Kwab in het Rijksmuseum. Een heerlijk excuus om weer in dit machtige museum te vertoeven. Ik kan me heerlijk vrij bewegen in al die riante ruimtes. De hal vind ik een feest, door de grootte en de hoogte. Dit is nog eens eens een plek om mensen te ontvangen. Thuis moet ik het kussen van de tuinbank altijd zo neerzetten, dat de deur net open kan in de gang . De liefde voor het smalle, zocht ik dit keer ook op, in het museum. Terwijl ik mij geestelijk voorbereidde op de Kwab tentoonstelling, nam ik nog even een smaakvolle caffè latte in de knusse koffiecorner. Indrukwekkende foto’s had ik voorbij zien komen in de krant en op Instagram. Zou ik ook in vervoering raken van kannen, zoutvaten en bekers? Het introductiefilmpje aan het begin van de expositie, bracht me al goed in de stemming. Hier werd een kan, gemaakt door Adam van Vianen, getoond waarbij je meegenomen werd in de vloeiende lijnen van dieren naar mensen. Dit wilde ik met mijn eigen ogen bekijken. Ik werd de zaal ingezogen door glazen vitrines met daarin glanzende voorwerpen, die aangenaam uitgelicht werden. De muren en vloeren waren psychedelisch in zwart-wit uitvoering. Als kind van de jaren 70 voelde ik mij hier direct op mijn gemak. ‘The must have’ van Vianen werd in die tijd ook verwerkt in allerlei schilderijen. Vergelijkbaar met foto’s op social media, van een kartonnen beker met je naam erop. Kom op bezoek bij … KWAB in het Rijks. Beide foto’s in het Rijksmuseum, Kwab, Adam van Vianen

 

Powered by 1st-movers.com

Vertelagenda

Deze verteller heeft op dit moment geen evenementen in de Vertelagenda staan.