Monique Veelenturf-Stam
ROMO GO (verhalenmetmonique/ronaldtekent)
Monique vertelt op locatie. Bijvoorbeeld in musea of in historische panden. Voor jong en oud maakt zij van historische figuren hedendaagse herkenbare karakters.
Noord-Holland
Monique Veelenturf-Stam

Contact

Monique Veelenturf-Stam
Vrouw
Monique
Veelenturf-Stam
...
0615634489
Haarlem

Blog

aandacht

donderdag 18 januari 2018 11:07

” Ik dacht even dat u de kerstboom was die eerst in de klas stond. Uw jurk lijkt daar op. ” In de vakantie betrapte ik mijzelf erop dat winkelen nog best leuk kan zijn. Ik kom zelden nog in een centrum van een stad om eens even “lekker te gaan shoppen”. De uitverkoop in de kerstvakantie liet mij echter verleiden tot allerlei aankopen. In een dames boutique zag ik een alleraardigst jurkje hangen. De eerste keer dacht ik: hoeft niet zo nodig. Een paar dagen later ging ik het toch passen. Dat is wel een voordeel vergeleken met zo’n webshop. Je kunt het direct aan en eventueel weer terughangen zonder verdere vervoerskosten. Heel verstandig vroeg ik of de prijs op het kaartje klopte. Er ging nog eens 20% vanaf! Ondertussen werd ik door de verkoper allervriendelijkst naar een rek gesleept waar bijpassende tops hingen. Blij liep ik met mijn tasje met inhoud de winkel weer uit. Op mijn eerste werkdag na de vakantie trok ik het trots aan. Het is gemaakt van een makkelijk zittende stof met allerlei groene en aanverwante kleuren erop geprint van bloemen. Stiekem voelde ik me ook wel een voorbeeldige volwassen vrouw. Als tiener verafschuwde ik dit soort jurken: zo tuttig en verschrikkelijk wijs. Niets is daarvan waar. Na de opmerking over mijn nieuwe aanwinst, dat deze op een kerstboom lijkt, word ik telkens weer herinnerd aan de première van mijn verhalenwandeling: Geld Verlicht, Verlicht Geld. Op Tweede Kerstdag mocht ik een groep belangstellenden rondleiden door de stad met verhalen over Keetje Hodson en Pieter Teyler. We startten op de Grote Makt te Haarlem. De luisteraars hadden een magnifique uitzicht op de metershoge kerstboom op het plein. Zodra ik klaar was met de introductie en mij omdraaide om over de markt te lopen, keek ik mijn ogen uit. Wat een boom! Wat een schittering! De boom trekt direct de aandacht. Als leerkracht in de groep ben ik me niet elk moment ervan bewust dat ik vaak de aandacht trek. Zo’n klas wordt al snel een soort van grote woonkamer. Met mijn jurk wordt het een feestelijke kamer. Hoeveel dagen nog tot Kerst?

Brood en Spelen

donderdag 14 december 2017 09:10

Afgelopen weekend namen mijn lief en ik een filmpje op in de Grote Kerk van Haarlem. Ondanks dat ik bij reisprogramma’s complete filmstudio’s naar binnen gedragen zie worden in kerken, vroeg ik om toestemming om te mogen filmen. Geen probleem. We kregen het advies van de koster om een moment te kiezen wanneer het zonnig buiten was i.v.m. het licht in de kerk zelf. De agenda’s van onze welwillende acteurs en die van onszelf, gaven aan dat we tijd hadden op een druilerige donkere zaterdagmiddag. Met een bescheiden cameraatje traden we de kerk binnen. We hadden een uitstekend moment uitgekozen! Het was een drukte van belang. Het was het weekend van o.a. de kerstmarkt. De kerk had voor die zaterdag een blazersensemble, een koor en de slinger van Foucault op het programma staan. Wat een timing. Ons filmduo arriveerde. Van je familie moet je het wederom weer hebben. B. had zich extra goed gekleed en I. had extra golvende krullen laten maken door haar moeder. Zij liet even haar witte blouse zien. De glitters daarop, concludeerden we, zouden in het zwart-wit filmpje minder opvallen. Best een ongebruikelijk detail voor in de 18e eeuw:) Het filmpje willen we de sfeer van die tijd laten uitstralen. Mijn lief kwam opgetogen aanlopen. Door de adventszaterdag was ook het koor open van de kerk. Wat een buitenkansje. We namen direct plaats op de houten banken.     Ondanks het sombere weer buiten, schitterde de kerk in haar volle glorie. Na wat aanwijzigingen en direct goed uitgespeelde shots stond de scene op film. We hadden nog tijd voor de slinger van Foucault. Een prachtig stukje integratie van wetenschap en religie in de imponerende kerk. We liepen nog wat rond en mijn lief schoot nog wat beelden. Bij de broodbank, die ook voor de gelegenheid open was,  kocht ik nog een brood waarvan de opbrengst gaat naar goede doelen. Morgen is in de Grote Kerk de traditionele Bilderdijklezing. Ik kijk er enorm naar uit. Vorig jaar smachtte ik naar de lezing vanwege het thema van mijn Verhalenwandeling destijds: Schimmen in de Hout (met Bilderdijk als inspiratie). Het thema van mijn nieuwe wandeling is de Verlichting. Verlicht ik mijzelf nu met al die bezoeken aan de kerk? Dat vraag ik mij even af terwijl ik weer trek krijg in een stukje van dat overheerlijke brood. Zaterdag is de laatste gelegenheid om aan de Broodbankactie mee te doen. Toch maar weer…

Last

donderdag 23 november 2017 11:38

” Last but not least” Dit fluisterde een broeder van klooster Berne mij toe aan het einde van de mis. Zijn zijdeachtige handen hielden mijn handen kalm en losjes vast. Verder zacht pratend, wenste hij mij vrede toe. Hij glimlachte en liep nederig en vol levenservaring in zijn witte gewaad door de frisse bewierookte kerk. Het weekend in Abdij Berne heb ik als zeer vredig ervaren. De wandelingen in de omgeving waren geel, rood en oranje getint in het herfstige Brabant. De kleuren spatten er ook af bij onze oefeningen van de Vertelkring. Hoe prettig is om waardevolle feedback te mogen ontvangen van mensen die het beste met je vertellingen voor hebben. Zondagmiddag reed ik vanuit de stenen open poort weer de wijde wereld in. Na een paar dagen werd deze getekend door verhalen en muziek. Op dinsdagavond in de Ziggo Dome te Amsterdam zong Damon Albarn in het openingsnummer van de band Gorillaz: “We are the last living souls.” Het is slechts een zin uit een triphop nummer. Het einde van het concert bracht mij toch weer naar het thuis van de vreedzame broeder. Met indrukwekkende visuals toonde de Gorillaz hun fantasie, werkelijkheid en…vul het maar in… Het concert eindigde met een spektakel aan effecten waarbij een soort van verlichte ramen je het gevoel konden geven dat we met z’n allen in de kerk aanwezig waren aan het einde van de dienst. Ik heb geen communie gedaan. Aan het eind van de mis in abdij Berne bleef ik dan ook netjes achterin verscholen op mijn plek in de kerk zitten. Aan het eind van de Gorillaz liep ik de merchandise voorbij. Met de auto reden mijn lief en ik vanuit de volgepakte maar zeker goed doorstromende parkeergarage weer naar buiten de heldere avond in.   Foto van Gorillaz (boven), foto Abdij van Berne (in tekst)  

Wie?!

vrijdag 29 september 2017 17:04

Van de vraag: ” Wie ben jij dan?”, schrok ik in eerste instantie even. Deze praktische vraag werd mij vorige week gesteld tijdens een overleg in het Archeologisch Museum. Ik mag op zondag 15 oktober “het verhaal” over Cornelis vertellen ter gelegenheid van het Archeologisch weekend. Het verhaal, wat ik vorig jaar schooljaar heb geschreven voor mijn klas, ben ik aan het bewerken voor het museum. In die tussentijd heb ik een intensieve filosofieweek aan The School of Life te Amsterdam gevolgd waar nogal eens de vraag opdoemde: Wie ben ik?! Het fijne van verhalen schrijven en vertellen vind ik dat ik zelf goed kan bepalen wie mijn karakters zijn. Dat wil niet zeggen dat zij zijn zoals ze nu zijn. Het karakter Hortense (koningin van Holland in de tijd van Napoleon) maakte deze zomer een hele transformatie door. Na het zien van de documentaire over Princess Diana kreeg Hortense de ruimte om ook de zorgzame moeder te zijn naast de rol van koningin die van haar verwacht werd. Afgelopen maandag probeerde ik een jurk uit, die goed bij het Cornelis verhaal past. Ik ben eruit wie ik dan ben. Morgen zal ik een lezing bijwonen van filosoof Alain de Botton (oprichter School of Life) himself bijwonen. Wat zal ik aantrekken? Als wie zal ik gaan:)                                          Foto linksonder (in Paviljoen Welgelegen): Saran-Fotografie Foto rechtsonder (Cornelis in Archeologisch Museum te Haarlem)

Nightwatch

vrijdag 25 augustus 2017 08:16

” Do you work here? ” Dat vroeg een dame met een Amerikaans accent aan mij in het Rijksmuseum. Ik stond in de enorme ruime hal met de heldere gekleurde ramen. Het was een zomerse dag en ik had mijn favoriete jurk aan met daaronder mijn comfortabele sneakers. Ik stond er naar mijn idee wat verloren bij met mijn Harry Potter aantekenboek en potlood van The School of Life. Het was de eerste cursusdag van The School of Life in Amsterdam. Een hele week lang zou ik samen met andere gedrevenen de beginselen van de (Westerse) filosofie eigen maken door verschillende classes te volgen, aangereikt door uiteenlopende docenten. Filosoof Lammert Kamphuis had ons meegenomen naar het Rijksmuseum. We kregen na de introductie Art is Therapy, bedacht door Alain Botton de grondlegger van the school, de opdracht om een kunstwerk te vinden wat ons blij maakte en een kunstwerk wat ons irriteerde. Met die zoektocht wilde ik beginnen toen de Amerikaanse dame mij aansprak. Zij had in haar hand een audioguide. Ik vertelde haar dat ik hier niet werkte, maar haar misschien wel kon helpen. Samen tuurden we naar het schermpje waar een stip was te zien met wat lijntjes. Dat herinnerde mij eraan hoe mijn lief topografie had ervaren op school: wat stipjes en streepjes wat dan een land moet voorstellen waar ik nog nooit ben geweest. Ik vertrouwde volledig op mijn vorige bezoeken aan het museum en het feit dat deze ruimte inderdaad overeen kwam met de afmetingen op het apparaat. Ik liet haar naar de volgende aanwijzing doorklikken. Ik herkende het inderdaad. Ik legde haar uit dat ze door de glazen deur moest en dan geleid werd naar het hoogtepunt van de zaal: The Nightwatch! Op het moment dat ik het woord De Nachtwacht vertaalde in het Engels als The Nightwatch bleef Jon Snow en The Wall van The game of Thrones bij me opduiken. Het schilderij won bij mij direct opnieuw interesse. Met een herboren interesse liep ik later langs het schilderij. Helaas. Het schilderij riep bij mij weer mijn eerste indruk op die ik jaren daarvoor op school had ervaren met een museumbezoek. Van tevoren had de leerkracht zo benadrukt dat dit echte kunst was, dat er geen sprake meer was van de eerste indruk. Gniffelend liep ik verder door het museum met het compliment van de dame die eerst dacht dat ik hier werkte.

 

Powered by 1st-movers.com

Vertelagenda

Evenementen aangemaakt