Monique Veelenturf-Stam
ROMO GO (verhalenmetmonique/ronaldtekent)
Monique vertelt op locatie. Bijvoorbeeld in musea of in historische panden. Voor jong en oud maakt zij van historische figuren hedendaagse herkenbare karakters.
Noord-Holland
Monique Veelenturf-Stam

Contact

Monique Veelenturf-Stam
Vrouw
Monique
Veelenturf-Stam
...
0615634489
Haarlem

Blog

Hals

donderdag 19 juli 2018 10:49

Mijn ogen zijn gesloten. Fel licht schijnt er door heen. Ik knipper wat om de scherpte te stabiliseren. Wat heerlijk toch zo’n zonnetje. Voorzichtig open ik mijn oogleden en kijk… in de lamp… van de behandelstoel. Niks geen lekker warm zonnetje! Even daarvoor had ik mijn mond gespoeld met lauwwarm water. Terwijl ik terugzakte in de stoel en mijn ogen dicht deed, waande ik mij even in een prettige kalme setting. Mijn mondhygiëniste had zoals gewoonlijk NPO2 op staan. Al zo’n 20 jaar kom ik bij haar en dat zijn de momenten dat ik noodgedwongen daarnaar luister. Voorheen vond ik het altijd een beetje oubollige muziek. Vandaag zit ik rustig met mijn hand op mijn bewust gestuurde buikademhaling, mee te tikken op ‘Freedom’ van George Michael. Mijn mondhygiëniste gaat, met diverse instrumenten, professioneel bedreven mijn gebit te lijf. Zodra zij de tandhals van een van mijn kiezen raakt, wil ik net als George ook mijn freedom terug. Toch blijf ik stil liggen in de stoel. Dit gaat voorbij. Het leven van George is echter al voorbij. Na het schrapen van mijn kiezen en tanden komt het minst pijnlijke en eigenlijk meest zichtbaarste gedeelte: het polijsten. Door het brommende geluid van het apparaat heen, hoor ik Bowie en Mercury zingen op ‘under pressure’. Ik tik met mijn voeten de vertrouwde maat mee. Nog even en ik kan hier weg. Na de behandeling maken we een nieuwe afspraak. We stemmen de maand met elkaar af. Ik roep tevergeefs nog even hoopvol de maand december. Het wordt een andere maand. Ik zal in december toch echt zelf de top 2000 van NPO2 moeten opzetten voor al die nu voor mij ook nostalgische oldies. Het beste is om daar niet zo’n halszaak van te maken:)

Betoeterd

woensdag 27 juni 2018 18:03

Het moet toch niet gekker worden! Een leerling uit mijn klas boog zich, zonder enige schaamte, voorover in mijn linnentas, die over de bank gedrapeerd hing. Ze richtte haar hoofd vervolgens op uit de tas. Een ondeugend lachje verscheen op haar gezicht. Ze wenkte een vriendin, die vervolgens ook een blik in mijn tas wierp.  Die tas was ook een beetje van hen. Dit schooljaar had ik deze gekregen van de leerlingen uit mijn klas. De kinderen hadden allemaal hun naam erop geschreven. Het was echter wel mijn tas met mijn spullen erin! Ik vroeg me af wat er zo bijzonder was aan de inhoud? Er zat een appel in, een zonnebril en… Ik vroeg nieuwsgierig en wat ongemakkelijk: “Wat valt er te lachen? En…wat doen jullie in mijn tas?” Zij proestten het uit: “Er zit een autootje in uw tas!” Direct vulde het lokaal zich met gierende kinderen. Toen ik het bewuste vrachtautootje pakte uit mijn tas en toonde, kwamen ze helemaal niet meer bij van het lachen.  Een leerling grapte: “Mijn broertje heeft wel 100 van zulke auto’s. U kunt bij ons komen spelen!” Vervolgens trok ik de voorkant van de vrachtwagen eraf. Ik waagde een poging om het uit te leggen wat dit speelgoed in mijn tas deed. Om ze te overtuigen verklaarde ik: “Kijk! Het is een USB-stick!”   Vol ongeloof keken ze me aan met een brede grijns en pretlichtjes in hun ogen. Een jongen redde mij, door te zeggen dat zijn vader ook zo’n stick had. De stick had ik die middag nodig om de film te laten zien, die we hadden gemaakt tijdens de feestweek vanwege het negentigjarig bestaan van de school. Tijdens mijn workshop die week hadden de kinderen samen met mij een film gemaakt. Een film in de trant van de stomme film uit de jaren 20. We speelden onszelf. Het is een echte slapstick geworden.  Zoals het hoort!    Foto boven: screenshot van de film

Wis? Vis!

woensdag 20 juni 2018 16:59

Zie ik dat nu goed? Een drukfout? In mijn handen hield ik het papieren programmaboekje waarin stond vermeld dat er een presentatie gehouden zou worden over: hogere viskunde. In mijzelf begon ik wat te giechelen. Zou er gediscussieerd worden over wie er de mooiste vis van de zee zou zijn? Er moest vast staan: hogere wiskunde. Een maand daarvoor had ik mij enthousiast ingeschreven voor het jubileumcongres van de werkgroep van de 18e eeuw in het monumentale Teylers Museum te Haarlem. Ik werd vooral getrokken door het vooraf aangekondigde onderwerp: aderlaten.  Vorig jaar tijdens mijn Verhalenwandeling (Schimmen in de Hout) in de Haarlemmerhout kwam dit fenomeen ter sprake tijdens de verhaallijn over de melancholische schrijver Willem Bilderdijk. Hij was de bindende factor van mijn verhaal vanwege zijn opiumgebruik en vele aderlatingen.   Ik begon echter te twijfelen over mijn favoriete item het aderlaten. De presentatie over hogere viskunde (het stond er toch echt) vond plaats in…de bibliotheek. Deze is zelden open voor het publiek. Die middag was er voor de gelegenheid beperkt toegang.  Om 14.00 uur stond ik met het juiste kaartje in mijn hand voor de trap naar de bibliotheek. Goed om mij heenkijkend, langs de balustrade, kwam ik in een van de donkere zalen. Wat een moment! Na de interessante presentatie over de viskunde, bekeek ik boeken daarover, uit de 18e eeuw. De kleuren, van de zeldzame tekeningen, spatten van de bobbelige bladzijden af, alsof ze zojuist geschilderd waren. Verrukt stond ik na afloop beneden, met een hoofd gevuld met boeiende informatie, van alle presentaties op die bijzondere verdieping.   Deze ervaring wordt voorlopig niet meer uit mijn geheugen gevist!  

Onbekend

donderdag 14 juni 2018 10:03

Het wezen, gemaakt van opgegraven lichamen, buigt zich over de witte geurige bloemetjes. Deze worden hem aangereikt door een jong glimlachend meisje aan de waterkant. Deze scene, uit de film Frankenstein uit 1931, heeft mij geraakt. Mijn lief vroeg mij om mee te gaan naar de zwart wit klassieker Frankenstein. De oude film werd getoond vanwege het thema van de Haarlemse Stripdagen: Frankenstein. De film draaide in de Filmschuur te Haarlem. De film werd begeleid door live muziek. Dit was pianospel afgewisseld met moderne technische geluiden op de juiste momenten. Al snel werd, door de ingetogen klanken, duidelijk dat het hier om een drama ging. Het is geen  kostuumdrama met een man die uit een vijver komt a la mr Darcy uit Pride and Prejudice. Het is een man die een hartelijk meisje volgt in haar spel. Ze geeft hem een bloem. Zij gooit geplukte bloemen in het water. Hij doet haar na. Hij gooit het meisje vervolgens, uit onschuld en uit plezier, ook in het water. Ze gilt. Ze kan niet zwemmen. Daarna volgt paniek door het onbekende. Vreugde in plaats van paniek sloeg toe bij mijzelf door het onbekende. Ik kocht tijdens de stripdagen een album. Degene waarbij ik afrekende bleek de tekenaar in eigen persoon te zijn. Vriendelijk bood hij aan om het stripboek te signeren. Verrast keek ik  na afloop naar de tekening: een meisje die bloemen plukt.   Foto boven: tekening Jeroen de Leijer van Eefje Wentelteefje 2018 Foto onder: filmshot Frankenstein 1931

missie

zondag 13 mei 2018 11:26

In de eeuw van de ansichtkaarten stuurde ik een kaartje van een puffin naar Pim, de parkiet van mijn zus, vanuit Schotland, met de hartelijke groeten van deze clowneske gevederde vrienden. Mijn missie was geboren: echte puffins spotten. Vele tripjes naar Schotland en Ierland volgden om deze geinige dieren toevallig te gaan ontmoeten. De opbrengst was steeds 0,0. Ik was in de stellige overtuiging dat deze vogels gewoon voorbij zouden vliegen terwijl ik rustig op een klif mijn sandwich zat te verorberen. Niets is minder waar. Deze vogels hebben net als zoveel andere dieren een broedseizoen op een zeer afgelegen plek. Mijn vakantieseizoen liep echter niet synchroon en de wandelpaden kwamen niet eens in de buurt. Drie jaar geleden in IJsland zag ik ze eindelijk! Althans… thuis op de zoom zag ik dat het toch echt puffins waren die in de zee lagen te dobberen. Een nieuwe missie was geboren: puffins van dichtbij spotten. Om mezelf op te warmen had ik in 2016 op de Hebriden een prentenboek gekocht van Harry and Lewis the puffins, die ik geestdriftig begon voor te lezen in de groep waar ik toen lesgaf. Deze vakantie was het dan toch echt raak. Na een heuvelachtige wandeling op Rathlin Island (voor de Noord Ierse kust), gewapend met mijn verrekijker in de hand, liepen ze vrolijk heen en weer op de vogelrots bij de westelijke vuurtoren. Na bijna van het plateau afgestormd te zijn, stapte ik voldaan op de boot. In Noord Ierland kwam ik deze vakantie mensen tegen met een andere missie: filmlocaties van the Game of thrones bezoeken. Hoe fijn is het dan om onvoorbereid met je lief af te dalen naar een strandje waar gewoon de filmset is geweest van enkele scenes van deze machtige fantasy serie. Zonder enige moeite en inspanning lagen we daar te kijken naar de filmaddicts die vol euforie arriveerden na een lange reis uit de VS of waar dan ook ter wereld. Wat een herkenning!   Foto boven: ingang van de vuurtoren op Rathlin Island Foto in tekst: the iron islands (game of thrones)

 

Powered by 1st-movers.com

Vertelagenda

Deze verteller heeft op dit moment geen evenementen in de Vertelagenda staan.